Żona Jerzego Wiesława Bliklego III. Dzieciństwo spędziła w dworkach położonych nad polskimi rzekami, gdyż jej ojciec Antoni był inżynierem dróg wodnych. Od dzieciństwa wioślarka, gdy po zdaniu matury przyjechała do Warszawy by studiować malarstwo, stała się natychmiast czynnym członkiem Sekcji Wioślarek w Warszawskim Towarzystwie Wioślarskim, którego współzałożycielem był Antoni Kazimierz Blikle. Tam też poznała swojego przyszłego męża Jerzego.
Zaraz po ślubie czynnie włączyła się w pracę w firmie. W czasie Kampanii Wrześniowej 1939 roku, gdy Jerzy walczył na froncie wschodnim, Aniela prowadziła firmę w oblężonej Warszawie, m.in. wydając bezpłatne posiłki dla osób potrzebujących. Wtedy to przyszedł na świat jej jedyny syn Andrzej Jacek Blikle IV.
Po wojnie Aniela wraz z Jerzym odbudowują firmę, a następnie prowadzą ją przez meandry PRL. Podczas gdy Jerzy zajmuje się produkcją i sprzedażą, Aniela spełnia funkcję, którą dziś określilibyśmy jako „public relations” (wtedy mówiło się, że „prowadzi otwarty dom”.) Na niedzielnych obiadach w maleńkim mansardowym mieszkanku bywają liczni przyjaciele — literaci, artyści i naukowcy, najpierw z Polski, a później (po roku 1956) również z zagranicy. Nie ma też ważniejszego wydarzenia artystycznego, by nie było na nim tacy pączków i państwa Blikle. Szczególnie umiłowane są przez nich Konkursy Chopinowskie oraz występy zespołu „Mazowsze”. W latach 1970-tych jeżdżą też wspólnie na polsko-austriackie bale w Wiedniu.Wspólna działalność Anieli i Jerzego trwa do roku 1978, kiedy to Jerzy zapada na nieuleczalną chorobę. Następne trzy lata Aniela poświęca bez reszty na pielęgnowanie chorego męża, który umiera w roku 1981. Aniela przenosi się wtedy do Konstancina pod Warszawą, gdzie pozostaje aż do końca swoich dni. Zawsze czynna, wesoła, pogodna, otoczona przyjaciółmi i żywo interesująca się tym co na świecie. Odeszła cicho i niespodziewanie — we śnie. W dniu swojej śmierci dokonała ostatniego wpisu do dziennika, który prowadziła.
Certyfikaty jakości: